عذابی برای خشک و تر!
30 بازدید
تاریخ ارائه : 3/15/2014 3:29:00 PM
موضوع: اخلاق و عرفان

ناز نفسشان که خوش می گفتند و خوش می شنیدیم ؛

قدیمی تر ها که حرف از مهر می زدند و سخن خویش را با گوهر عشق می آمیختند :

تا توانی می گریز از یار بد                                         یار بد بدتر بود از مار بد

مار بد تنها تو را بر جان زند                                       یار بد بر جان و بر ایمان زند

چرا چنین گفتم؟

چون از امام رئوف که شعاع پرتو لطف او از آدمیان گذشته و به آهوان بیابان رسیده است ، انتظار چنین سخنی نداشتم!

نمی دانم " عبدالرحمن بن یعقوب " که بود و چه کرده بود که حضرت بدین صراحت به صحابی و شاگرد خویش " داوود بن قاسم " فرمود: چرا با او نشست و برخاست  می کنی و رفت و آمد داری؟

او که از این سخن امام یکه خورده و تعجب کرده بود ، با حیرت گفت :

جانم به فدایتان ؛ " عبدالرحمن بن یعقوب " دایی من است.

گویا انتظار دارد چنین قرابتی ، با کسی که خویشاوند و رحم اوست ، امام را مجاب کند که دست از عقیده خویش بردارد.

اما امام علی بن موسی الرضا علیه السلام آب پاکی را روی دست او می ریزد و با جمله ای محکم و کوبنده کار را یکسره می کند :

-یا با او همنشین باش و از ما بِبُر ، یا با ما دوستی کن و از او دوری نما.

اگر تاریخ گواهی می داد که چنین کسی چه خصوصیاتی داشته و چه رفتاری از او سر زده که چنین مغضوب امام واقع شده ، همین اندک هاله ابهام نیز از این ماجرا زدوده می شد.

اما حیف ؛ گاهی تاریخ سکوت می کند و ما باید به حدس و گمان خویش اکتفا کنیم . اما من مطمئنم اگر چنین ارتباطی سبب شقاوت و دوری او از سعادت معنوی نمی شد ، امام چنین سخت نمی گرفت و منع نمی کرد.

آنچنان که من آموخته ام ، از این موارد در سیره امامان معصوم بسیار اندک و انگشت شمار است.

به هر حال ، فرجام این ماجرا از آغاز آن آموزنده تر است. حضرت در این فراز، از عقل و خرد شاگرد خویش مدد می گیرد و می پرسد:

نمی ترسی بلایی به او برسد و تو نیز در آتش آن بسوزی؟

آیا ماجرای آن یار صدیق حضرت موسی علیه السلام رانشنیده ای که با حضرت از رود نیل گذشت ، در حالی که پدرش که از زمره فرعونیان بود ، با فرعون وارد نیل شدند....

او از موسی جدا شد تا پدر را موعظه و نصیحت کند ، آب نیل که تا آن هنگام برای عبور بنی اسراییل کنار رفته بود ، بر هم آمد و او را نیز با سپاه فرعون غرق کرد!

موسی کلیم الله را خبر کردند که چه نشسته ای که چنین اتفاقی افتاده و یار و همراه شما در میان فرعونیان غرق شده است.

جمله ای گفت که تا عالم هست و آدم هست ، چراغ راه انسانهاست:

" او در جوار رحمت خداست. اما وقتی عذاب الهی فرا رسد ، کسی که نزد گنهکار است ، مورد دفاع و حمایت قرارنمی گیرد."

این بیان امام هشتم مشعلی است  روشن ، بر سر راه ما انسانها تا صلا زنیم مردم  را ، که گرد گنهکاران نگردند ، مبادا عذابی برسد و خشک و تر را با هم بسوزاند! 1

------------------------

1-اصول کافی ، جلد 2 ، صفحه 374